កីឡដ្ឋាន៖ របៀបទាត់ហ្វ្រីឃីក ៧ ជំហាន
ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកមិនមែនពឹងតែលើកម្លាំងជើងទេ ប៉ុន្តែពឹងលើមុំរត់ចូល ចំណុចប៉ះបាល់ ការដាក់ជើងទប់ និងការអានជញ្ជាំងការពារ។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមនៅកម្ពុជា វិធីមានប្រសិទ្ធភាពគឺចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៨–២២ ម៉ែត្រ....
កីឡដ្ឋាន៖ របៀបទាត់ហ្វ្រីឃីក ៧ ជំហាន
ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកមិនមែនពឹងតែលើកម្លាំងជើងទេ ប៉ុន្តែពឹងលើមុំរត់ចូល ចំណុចប៉ះបាល់ ការដាក់ជើងទប់ និងការអានជញ្ជាំងការពារ។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមនៅកម្ពុជា វិធីមានប្រសិទ្ធភាពគឺចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៨–២២ ម៉ែត្រ ដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវ មុនបន្ថែមការបង្វិលដោយផ្នែកខាងលើនៃជើង។ កីឡដ្ឋាន ជាគេហទំព័រមាតិកាអំពីការប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោក ដែលភ្ជាប់បច្ចេកទេស ការវិភាគក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករ ដើម្បីឱ្យអ្នកយល់ពីស្ថានភាពហ្វ្រីឃីកដូចជា ការទាត់កោងឆ្លងជញ្ជាំង ឬការទាត់ទាបចូលជ្រុង។ ទិន្នន័យបច្ចេកទេសមួយបង្ហាញថា មុំរត់ប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេអាចជួយរកតុល្យភាពរវាងល្បឿន និងការគ្រប់គ្រង។ សូមហាត់ចម្ងាយខ្លី ២០ ដងក្នុងមួយវគ្គ ហើយថតវីដេអូពិនិត្យចលនារបស់ខ្លួន។
[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់ហាត់ទាត់ហ្វ្រីឃីកលើទីលានស្មៅ ពេលព្រឹក មានជញ្ជាំងហ្វឹកហាត់នៅមុខ]
បើបាល់នៅចម្ងាយខ្លី តើគួរទាត់ដោយរបៀបណា?
បើបាល់នៅចម្ងាយ ១៨–២២ ម៉ែត្រ គួរផ្តោតលើភាពត្រឹមត្រូវជាមុន ដោយដាក់ជើងទប់ជិតបាល់ និងប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្ដាលទៅខាងក្រោមបន្តិច។ មុំរត់ចូល ៣០ ដឺក្រេ និងការប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ជួយឱ្យបាល់កោងតិច ប៉ុន្តែរក្សាទិសដៅបានល្អ។
ការយល់ច្រឡំធំបំផុតគឺគិតថា ទាត់ខ្លាំងជាងនឹងមានឱកាសស៊ុតចូលខ្ពស់ជាង។ តាមគោលការណ៍រូបវិទ្យារបស់ សមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ល្បឿនបាល់ត្រូវតែសមស្របនឹងមុំ និងទីតាំងគោលដៅ។ បាល់ដែលមានល្បឿនខ្លាំង ប៉ុន្តែប៉ះខុសចំណុច អាចហោះកាត់គោលដៅជាង ២–៣ ម៉ែត្រ។ ដូច្នេះ សូមកំណត់គោលដៅជ្រុងខាងក្នុងសសរ ហើយជ្រើសកម្ពស់ប្រហែល ១–១.៥ ម៉ែត្រ ប្រសិនបើជញ្ជាំងការពារមានកម្ពស់ខ្ពស់។ ត្រូវដាក់ជើងទប់ឱ្យម្រាមជើងចង្អុលទៅគោលដៅ ហើយរក្សាទ្រូងឱ្យលើបាល់ ដើម្បីកុំឱ្យបាល់ហោះលើរបារ។ បន្ទាប់ពីប៉ះបាល់ ត្រូវបន្តចលនាជើងទៅទិសដៅដែលចង់ឱ្យបាល់ទៅ។ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានការគ្រប់គ្រងបាល់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]
ចំណុចពិសេសមួយដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលង គឺភាពខុសគ្នារវាងជើងទាត់ និងជើងទប់។ ប្រសិនបើជើងទប់នៅឆ្ងាយជាងបាល់ប្រហែល ១០ សង់ទីម៉ែត្រ រាងកាយនឹងបើកខ្លាំង ហើយបាល់មានទំនោរទៅខាងក្រៅ។ ប្រសិនបើជើងទប់នៅជិតពេក ការបង្វិលត្រគាកនឹងត្រូវរារាំង។ សូមហាត់ដោយដាក់ដបសម្គាល់ពីរនៅចម្ងាយ ១៥ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់ ហើយកុំឱ្យជើងទប់ប៉ះដប។ វាជាវិធីសាមញ្ញ ប៉ុន្តែបន្ថយកំហុសទីតាំងបានច្រើនជាងការទាត់ដដែលៗដោយគ្មានការវាស់វែង។ ជឿឬមិនជឿ ខ្ញុំពិតជាជឿលើវិធីនេះ។
បើបាល់នៅចម្ងាយមធ្យម តើត្រូវបង្កើតការកោងដូចម្តេច?
បើបាល់នៅចម្ងាយ ២២–២៨ ម៉ែត្រ ត្រូវបង្កើតការកោងដោយប៉ះបាល់នៅខាងក្រោម និងខាងចំហៀងបន្តិច មិនមែនវាយចំកណ្ដាលដោយកម្លាំងពេញទេ។ ការរត់ចូល ៣៥–៤៥ ដឺក្រេ អនុញ្ញាតឱ្យត្រគាកបង្វិល និងធ្វើឱ្យបាល់មានទិសកោងច្បាស់ជាង។
កីឡាករដែលប្រើជើងស្ដាំជាទូទៅអាចរត់ចូលពីខាងឆ្វេងបាល់ ដើម្បីបង្កើតការកោងពីឆ្វេងទៅស្ដាំ។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាច្បាប់ដាច់ខាតទេ ព្រោះល្បឿនខ្យល់ សភាពស្មៅ និងគុណភាពបាល់អាចប្តូរលទ្ធផល។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប បានពន្យល់ក្នុងការវិភាគបច្ចេកទេសថា ការគ្រប់គ្រងផ្ទៃប៉ះ និងការបន្តចលនាជើង មានឥទ្ធិពលលើការបង្វិលជាងការប្រើកម្លាំងសុទ្ធ។ និយាយឱ្យងាយ គឺបាល់ត្រូវការការប៉ះត្រឹមត្រូវ មិនមែនការខឹងជាមួយវាទេ។
ជំហានដែលគួរអនុវត្តមានដូចនេះ៖
- ដាក់បាល់ឱ្យសន្ទះបាល់បែរទៅខាងលើ ដើម្បីកំណត់ចំណុចប៉ះបានងាយ។
- សម្លឹងជ្រុងគោលដៅ មិនមើលតែជញ្ជាំងការពារ។
- ប៉ះបាល់នៅខាងក្រោមកណ្ដាលប្រហែល ២–៤ សង់ទីម៉ែត្រ។
- ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង ប៉ុន្តែបង្វិលកជើងឱ្យរឹង។
- បន្តជើងឆ្លងកាត់រាងកាយ ដើម្បីបង្កើតការបង្វិល។
- ចុះជើងដោយរក្សាតុល្យភាព មិនឱ្យដួលទៅខាងក្រោយ។
ការសាកល្បងគួរធ្វើជាបីកម្រិត៖ ដំបូងទាត់ទៅគោលដៅធំទូលាយទំហំ ២ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកបង្រួមទៅ ១ ម៉ែត្រ ហើយចុងក្រោយសាកល្បងជ្រុងប្រហែល ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ។ វិធីនេះធ្វើឱ្យអ្នកអាចវាស់បានថា កំហុសមកពីទិសដៅ កម្ពស់ ឬល្បឿន។ បើបាល់កោងលឿនពេក ត្រូវបន្ថយការបង្វិលកជើង មិនមែនបន្ថែមកម្លាំងទេ។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកចាប់ផ្តើមតែងតែធ្វើផ្ទុយ ហើយបន្ទាប់មកសួរថា ហេតុអ្វីបាល់ទៅប៉ះរបង។
[រូបភាព៖ បាល់បាល់ទាត់កោងជុំវិញជញ្ជាំងការពារទៅជ្រុងគោលដៅ នៅលើទីលានពេលល្ងាច]
ចង់សិក្សាពីមុំ និងការបង្វិលឱ្យច្បាស់ជាងនេះ សូមចូលមើលការណែនាំពាក់ព័ន្ធនៅទីនេះ។
បើបាល់នៅចម្ងាយឆ្ងាយ តើគួរជ្រើសបច្ចេកទេសណា?
បើបាល់នៅចម្ងាយលើស ២៨ ម៉ែត្រ ការទាត់ទៅជ្រុងដោយផ្ទាល់មានប្រូបាប៊ីលីតេទាបជាងការបញ្ជូនបាល់ឆ្លងចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់។ ជម្រើសល្អគឺបង្កើតគន្លងបាល់ខ្ពស់ទៅតំបន់ ៦ ឬ ១១ ម៉ែត្រ ហើយឱ្យមិត្តរួមក្រុមរត់ចូលបញ្ចប់។
នៅចម្ងាយឆ្ងាយ អ្នកត្រូវវាយតម្លៃបីអថេរ៖ កម្ពស់ជញ្ជាំង ទីតាំងអ្នកចាំទី និងចំនួនកីឡាកររបស់ក្រុមដែលរត់ចូលតំបន់ពិន័យ។ ប្រសិនបើជញ្ជាំងមានកីឡាករ ៤–៥ នាក់ ហើយអ្នកចាំទីឈរទៅជ្រុងជិត នោះការទាត់បាល់កោងទៅជ្រុងឆ្ងាយអាចមានតម្លៃ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើអ្នកចាំទីឈរចំកណ្ដាល និងមានខ្យល់បក់ខ្លាំង ការបញ្ជូនបាល់លឿនទៅចន្លោះខាងក្រោយជញ្ជាំងអាចមានប្រសិទ្ធភាពជាង។ ក្នុងការប្រកួតរបស់ ហ្វីហ្វា និងវើលដ៍ខាប់ ២០២៦ ការសម្រេចចិត្តបែបនេះពាក់ព័ន្ធនឹងការអានទីតាំង មិនមែនការបង្ហាញស្ទីលទាត់តែប៉ុណ្ណោះទេ។
បច្ចេកទេសបាល់ទាបគឺជាជម្រើសដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ ត្រូវប៉ះបាល់នៅកណ្ដាលទៅខាងក្រោមបន្តិច ហើយកាត់បន្ថយការបន្តជើង ដើម្បីឱ្យបាល់ហោះទាបឆ្លងក្រោមជញ្ជាំង នៅពេលកីឡាករខ្លះលោត។ ប៉ុន្តែហានិភ័យគឺបាល់អាចត្រូវជើងអ្នកការពារ ឬត្រូវអ្នកចាំទីទប់បានងាយ ប្រសិនបើល្បឿនមិនគ្រប់។ សូមកំណត់សញ្ញាជាមួយមិត្តរួមក្រុមជាមុន ដូចជា លើកដៃស្ដាំសម្រាប់បាល់ខ្ពស់ និងលើកដៃឆ្វេងសម្រាប់បាល់ទាប។ ការសម្របសម្រួលបែបនេះអាចបន្ថយការរត់ខុសជំហាន និងការប៉ះទង្គិចក្នុងតំបន់ពិន័យ។
[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ យុទ្ធសាស្ត្របាល់ស្លាប់ និងការរៀបចំក្រុម]
តើកំហុសហ្វ្រីឃីកអ្វីខ្លះដែលគួរជៀសវាង?
កំហុសធម្មតាមានដូចជា រត់ចូលលឿនពេក ទាត់ដោយមិនកំណត់គោលដៅ ដាក់ជើងទប់ខុសកន្លែង បើករាងកាយខ្លាំង និងបន្តចលនាជើងមិនស្មើ។ ការជៀសវាងកំហុសទាំងនេះអាចធ្វើឱ្យភាពត្រឹមត្រូវកើនឡើង ដោយមិនចាំបាច់បង្កើនកម្លាំងសាច់ដុំ។
តាមការពន្យល់អំពីច្បាប់បាល់ទាត់របស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក្រុមការពារត្រូវរក្សាចម្ងាយយ៉ាងតិច ៩.១៥ ម៉ែត្រពីបាល់ រហូតដល់បាល់ចូលលេង។ ដូច្នេះ អ្នកទាត់គួររាប់ជំហាន និងសង្កេតចន្លោះជញ្ជាំង មិនគួរឈ្លោះជាមួយអាជ្ញាកណ្ដាល ឬប្រញាប់ទាត់ពេលជញ្ជាំងមិនទាន់រៀបចំ។ ច្បាប់មួយទៀតដែលមនុស្សជាច្រើនភ្លេច គឺបាល់ត្រូវនៅស្ងៀម ហើយអ្នកទាត់មិនអាចប៉ះបាល់ម្ដងទៀត មុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះវា។ ពាក្យណែនាំរបស់អាយហ្វាបសរសេរថា «បាល់ត្រូវនៅស្ងៀម និងត្រូវទាត់ដោយជើង»។ នេះមិនមែនជារឿងតូចទេ ព្រោះការបំពានអាចធ្វើឱ្យឱកាសវាយប្រហារបាត់បង់។
បញ្ជីត្រួតពិនិត្យមុនទាត់មានដូចជា៖
- តើចម្ងាយទៅគោលដៅសមស្របសម្រាប់ការទាត់ផ្ទាល់ឬទេ?
- តើអ្នកចាំទីឈរលើជ្រុងណា?
- តើជញ្ជាំងមានកីឡាករប៉ុន្មាននាក់?
- តើខ្យល់បក់ពីឆ្វេងទៅស្ដាំ ឬពីមុខទៅក្រោយ?
- តើជើងទប់ចង្អុលទៅគោលដៅឬទេ?
- តើផែនការទីពីរមានដែរឬទេ ប្រសិនបើបាល់មិនចូល?
អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើសកម្មភាពស្មុគស្មាញដើម្បីឱ្យមើលទៅដូចកីឡាករល្បីទេ។ តាមទិន្នន័យរំពឹងទុក បាល់ដែលទៅដល់គោលដៅក្នុងតំបន់មានឱកាសបង្កើតការបាញ់បន្តខ្ពស់ជាងបាល់ដែលហោះឆ្ងាយចេញពីទីលាន។ និយាយខ្លី គឺរក្សាបាល់ឱ្យលេងបាន មុនគិតពីភាពស្អាតរបស់ការទាត់។ កីឡដ្ឋានក៏ផ្តោតលើការអានស្ថិតិ និងតម្លៃរំពឹងទុកបែបនេះ នៅពេលវិភាគការប្រកួត។
តើគួរត្រួតពិនិត្យការរីកចម្រើនក្នុង៣០ថ្ងៃយ៉ាងដូចម្តេច?
ក្នុងរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃ គួរវាស់ការរីកចម្រើនតាមភាពត្រឹមត្រូវ កម្ពស់ ល្បឿន និងការសម្រេចចិត្ត មិនមែនតាមចំនួនបាល់ស្អាតតែប៉ុណ្ណោះ។ កំណត់គោលដៅ ៤ វគ្គក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ហើយកត់ត្រាលទ្ធផលពីការទាត់ ២០ ដងនៅចម្ងាយដូចគ្នា។
ផែនការហាត់ប្រាណអាចរៀបចំដូចនេះ៖
- ថ្ងៃទី១–៧៖ ហាត់ជើងទប់ និងភាពត្រឹមត្រូវ ពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ។
- ថ្ងៃទី៨–១៤៖ បន្ថែមការកោង និងប្តូរគោលដៅឆ្វេងស្ដាំ។
- ថ្ងៃទី១៥–២១៖ ហាត់ប្រឆាំងជញ្ជាំងការពារ ៣–៤ នាក់ និងបញ្ចូលការអានទីតាំងអ្នកចាំទី។
- ថ្ងៃទី២២–២៨៖ សាកល្បងបាល់ខ្ពស់ បាល់ទាប និងបញ្ជូនបាល់ចូលតំបន់ពិន័យ។
- ថ្ងៃទី២៩–៣០៖ ថតវីដេអូ ប្រៀបធៀបលទ្ធផល និងកែចំណុចខ្សោយមួយជាក់លាក់។
កុំវាស់តែការស៊ុតចូល។ កត់ចំនួនបាល់ដែលទៅដល់គោលដៅ កម្ពស់បាល់ ចំនួនបាល់ត្រូវជញ្ជាំង និងចំនួនបាល់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកចាំទីត្រូវចលនា។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើក្នុងសប្ដាហ៍ទីមួយមានបាល់ទៅគោលដៅ ៦ ក្នុង ២០ ដង ហើយសប្ដាហ៍ទីបួនមាន ១៣ ក្នុង ២០ ដង នោះការរីកចម្រើនគឺច្បាស់ ទោះបីគ្មានបាល់ចូលទីក៏ដោយ។ នេះជាវិធីវាស់ដែលមានប្រយោជន៍ជាងការចងចាំថា «មានមួយគ្រាប់ស្អាតណាស់»។ តាមការស្រាវជ្រាវផ្នែកការរៀនជំនាញ ការផ្តល់មតិយោបល់ភ្លាមៗ និងការហាត់ដោយគោលដៅតូចៗ ជួយឱ្យការកែចលនាមានប្រសិទ្ធភាពជាងការហាត់ដោយគ្មានកំណត់ត្រា។
សម្រាប់សុវត្ថិភាព ត្រូវកម្តៅសាច់ដុំ ៨–១០ នាទី មុនទាត់ពេញកម្លាំង ហើយឈប់ភ្លាម ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់នៅកជើង ជង្គង់ ឬសរសៃពួរ។ ការហាត់បន្ថែម ១០០ ដង ខណៈរាងកាយហត់ អាចបង្កើនហានិភ័យរបួស និងធ្វើឱ្យបច្ចេកទេសខូច។ ប្រូបាប៊ីលីតេនៃគ្រាប់ស្អាតមួយគ្រាប់ មិនសមនឹងតម្លៃនៃការរបួសរយៈពេលជាច្រើនសប្ដាហ៍ទេ។ ជឿឬមិនជឿ ខ្ញុំពិតជាជឿលើការហាត់ឆ្លាតជាងការហាត់មិនឈប់។
[រូបភាព៖ គ្រូបង្វឹកពិនិត្យវីដេអូហ្វ្រីឃីកជាមួយកីឡាករនៅក្បែរទីលានបាល់ទាត់]
សូមមើលការណែនាំបន្ថែមអំពីការវិភាគស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមនៅទំព័រពាក់ព័ន្ធ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកមានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកគឺការចាប់ផ្តើមលេងឡើងវិញ បន្ទាប់ពីក្រុមម្ខាងធ្វើកំហុសតាមច្បាប់បាល់ទាត់។ បាល់ត្រូវនៅស្ងៀម ហើយកីឡាករអាចទាត់ផ្ទាល់ទៅទី ឬបញ្ជូនទៅមិត្តរួមក្រុម។ ជញ្ជាំងការពារត្រូវនៅចម្ងាយ ៩.១៥ ម៉ែត្រ ហើយអ្នកទាត់មិនអាចប៉ះបាល់ម្ដងទៀត មុនពេលកីឡាករផ្សេងប៉ះវា។
សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់របៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកពីណា?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ ដោយទាត់ ២០ ដងទៅគោលដៅធំទូលាយ។ ហាត់ជើងទប់ កជើងរឹង និងការបន្តចលនាជើង មុនបន្ថែមការកោង ឬកម្លាំង។ បន្ទាប់ពីហាត់រយៈពេល ៧ ថ្ងៃ សូមថតវីដេអូ និងពិនិត្យថាបាល់ខុសទិស កម្ពស់ ឬល្បឿន។
សំណួរ៖ តើទាត់បាល់កោង ឬទាត់បាល់ត្រង់មួយណាល្អជាង?
ចម្លើយ៖ មិនមានបច្ចេកទេសមួយដែលល្អជាងគ្រប់ស្ថានភាពទេ ព្រោះជម្រើសអាស្រ័យលើចម្ងាយ ជញ្ជាំង និងទីតាំងអ្នកចាំទី។ បាល់កោងសមស្របនៅចម្ងាយ ២២–២៨ ម៉ែត្រ ខណៈបាល់ត្រង់សមស្របពេលមានចន្លោះច្បាស់ និងត្រូវការល្បឿន។ អ្នកគួរហាត់ទាំងពីរ ហើយជ្រើសបច្ចេកទេសដែលមានតម្លៃរំពឹងទុកខ្ពស់ជាងក្នុងស្ថានភាពនោះ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់ហ្វ្រីឃីកតែងតែហោះលើរបារ?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុធំបំផុតគឺទ្រូងផ្អៀងទៅក្រោយ ឬប៉ះបាល់ទាបពេក។ ដាក់ជើងទប់ជិតបាល់ ចង្អុលម្រាមជើងទៅគោលដៅ និងរក្សាទ្រូងឱ្យលើបាល់ ដើម្បីបន្ថយកម្ពស់។ ហាត់ទាត់ទៅគោលដៅកម្ពស់ ១ ម៉ែត្រ ពីចម្ងាយ ១៨ ម៉ែត្រ មុនបង្កើនចម្ងាយ។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗដើម្បីហាត់ហ្វ្រីឃីកឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ល្អ ទីលានមានសុវត្ថិភាព ដបសម្គាល់ និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការចាប់ផ្តើម។ ឧបករណ៍វាស់ល្បឿនអាចជួយ ប៉ុន្តែមិនសំខាន់ជាងការកត់ចំនួនបាល់ទៅគោលដៅទេ។ ត្រូវពិនិត្យសម្ពាធបាល់ និងសភាពស្បែកបាល់ជាប្រចាំ ដើម្បីឱ្យលទ្ធផលមិនប្រែប្រួលដោយសារឧបករណ៍។
សំណួរ៖ តើគួរទាត់ហ្វ្រីឃីកប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ដោយមួយវគ្គមាន ៣០–៤៥ នាទី គឺសមស្របសម្រាប់មនុស្សភាគច្រើន។ មួយវគ្គអាចមានការទាត់ត្រឹមត្រូវ ២០ ដង ការទាត់កោង ២០ ដង និងបញ្ជូនបាល់ ១០ ដង។ ទុកពេលសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងវគ្គខ្លាំង ដើម្បីបន្ថយហានិភ័យរបួស។
សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចបើបាល់កោងខ្លាំងពេក ឬមិនកោងសោះ?
ចម្លើយ៖ បើបាល់កោងខ្លាំងពេក សូមបន្ថយការបង្វិលកជើង និងប៉ះជិតកណ្ដាលបាល់ជាងមុន។ បើបាល់មិនកោង សូមបង្កើនមុំរត់ចូលបន្តិច និងប៉ះខាងចំហៀងបាល់ ដោយរក្សាកជើងរឹង។ កុំកែទាំងកម្លាំង មុំ និងចំណុចប៉ះក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះអ្នកនឹងមិនដឹងថាអថេរណាជាមូលហេតុនៃការផ្លាស់ប្តូរ។
ការយល់ពីរបៀបទាត់បាល់ហ្វ្រីឃីកត្រូវការពេលវេលា កំណត់ត្រា និងការកែតម្រូវជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយងាយ វាស់លទ្ធផលតាមចំនួនបាល់ទៅគោលដៅ ហើយបន្ថែមការកោង ឬល្បឿនតែពេលបច្ចេកទេសមូលដ្ឋានមានស្ថិរភាព។ កីឡដ្ឋាននឹងបន្តផ្តល់មាតិកាអំពី ហ្វីហ្វា វើលដ៍ខាប់ ២០២៦ ស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សម្រាប់អ្នកដែលចង់មើលបាល់ទាត់ដោយយល់ជ្រៅជាងមុន។
ចង់បន្តរៀនបច្ចេកទេស និងការវិភាគការប្រកួតមែនទេ? សូមចាប់ផ្តើមពីមេរៀនពាក់ព័ន្ធខាងក្រោម។